Incontinentie

Een lastig en regelmatig voorkomend probleem. Urineverlies of incontinentie kan actief (bewust) of passief (onbewust) zijn. Het is belangrijk om dit onderscheid te maken omdat elke oorzaak zijn eigen aanpak kent. U kunt ons daarbij helpen door te vertellen op welke momenten het urineverlies optreedt maar ook of het om grote of kleine plassen gaat en de hond al dan niet meer drinkt. Daarnaast spelen leeftijd en geslacht een rol bij het bepalen welke oorzaken meer of minder waarschijnlijk zijn.

Bij bewust urineverlies neemt de hond de houding van urineren aan en vertoont het bijbehorende gedrag. Bij onbewust urineverlies vindt u bijvoorbeeld natte plekken waar de hond gelegen heeft of verliest het dier tijdens het lopen druppelsgewijs urine.

 

Oorzaken voor bewust urineverlies kunnen zijn:

  • Te veel drinken of te veel plas aanmaken; dit kan bijvoorbeeld door nierfunctieproblemen, maar er zijn veel meer oorzaken mogelijk zoals suikerziekte, baarmoederontsteking of een hormonaal probleem.
  • Verhoogde drang door bijvoorbeeld blaasontsteking of blaassteentjes
  • Gedragsproblemen

 

Oorzaken voor onbewust urineverlies kunnen zijn:

  • Onvoldoende werking van de sluitspier van de blaas en urinebuis
  • Aangeboren afwijkingen of verkregen anatomische afwijkingen zoals bijvoorbeeld verkeerd aangelegde urinewegen (jonge dieren) of een blaas die te ver in het bekken ligt (te dikke dieren)

Het is dus zeker niet zo dat als een hond urine verliest er altijd sprake is van een blaasontsteking. Het is daarom belangrijk om het dier grondig na te kijken om een goed beeld te krijgen. Daarna is een onderzoek van de urine één van de eerste stappen, maar het kan ook nodig zijn om met bloed-, röntgen- of echografisch onderzoek verder te kijken naar de specifieke klacht van uw dier.

Probeert u altijd wel als u met uw hond naar de praktijk komt voor deze klachten om een urinemonster mee te nemen. Graag zo kort mogelijk voor het consult verzameld.