Epilepsie

Epilepsie, ook soms vallende ziekte genoemd, is een soort “kortsluiting” in de hersenen die er toe leidt dat de hond tijdelijk de controle verliest over een deel van zijn lichaamsfuncties. De meest voorkomende verschijningsvorm is de toeval waarbij de hond omvalt, hevige spierkrampen krijgt, schuimbekt en urine en/of ontlasting laat lopen. Tijdens een toeval is de hond meestal niet aanspreekbaar.

Er zijn echter ook mildere vormen van epilepsie. Een toeval duurt meestal enkele minuten, ook al lijkt dit voor de eigenaar vaak langer te duren. Na de toeval kan de hond een periode van onzeker of angstig gedrag vertonen die van enkele minuten tot een aantal uren kan duren. Epilepsie kan bij alle rassen voorkomen, maar we zien wel dat bijvoorbeeld poedel en Golden Retrievers hier gevoeliger voor zijn.

Er zijn twee soorten epilepsie, de primaire en secundaire.

Primaire epilepsie (zonder aanwijsbare oorzaak) komt meestal voor het eerst voor tussen de 6 maanden en 4 jaar leeftijd. De eerste keer dat u dit meemaakt zult u flink schrikken. De tijd tussen deze aanvallen wordt in de loop van de tijd korter (kan enkele weken, maar ook maanden zijn). Meestal is er geen aanleiding waarom uw hond een toeval krijgt en deze aanval duurt hooguit enkele minuten.

Secundaire epilepsie (met aanwijsbare oorzaak) begint vaak op een andere leeftijd en meerdere oorzaken kunnen een rol spelen. De hond kan leiden aan een lever- of nieraandoening, hersenbeschadiging, of een hartprobleem hebben. Vaak is er een verband tussen het optreden van de toeval en voeding, inspanning of opwinding. Tussen de aanvallen vertoont de hond een afwijkend gedrag.

Een aanval bestaat meestal uit 3 fasen, maar het kan verschillen per hond en per aanval. Onderstaand een beschrijving hoe zo’n toeval er ongeveer uit ziet:

De voortekenen van de aanval: Onrust, aandacht vragen, neiging tot verstoppen, veel speeksel produceren, rare blik in de ogen. De hond is anders dan normaal. Deze fase kan enkele minuten tot enkele dagen duren.

De ictus (echte aanval) Vermindering of verlies van het bewustzijn, omvallen, krampverschijnselen, heftig speekselen, spontaan urine en/of ontlasting laten lopen, fietsbewegingen, grote pupillen. Deze fase duurt meestal enkele minuten en kan gepaard gaan met één of meerdere bovengenoemde symptomen.

De post-ictale fase (herstelfase) Van slag zijn, blind lijken, vertraagd reactievermogen, moeilijk lopen, aandacht vragen.

Naast deze beschreven algemene vorm, komen ook andere vormen voor, zoals kortdurende aanvallen met schokkende bewegingen van de kop, aanvallen waar de hond overdreven actief is of wild rond rent. Epilepsie is in principe geen levensbedreigende situatie en uw hond kan daar heel oud mee worden. Het is wel belangrijk dat u als eigenaar weet dat 2 bijzondere vormen van epilepsie wel levensbedreigend zijn en met spoed behandeld moeten worden :

• Clustering : een serie aanvallen op één dag, waarbij de hond niet echt bijkomt tussen de aanvallen.

• Status epilepticus : een aanval die langer dan enkele minuten aanhoudt (een kwartier of nog langer).

 

Het is lastig om epilepsie vast te stellen, omdat de hond meestal weer hersteld is als hij/zij op de kliniek komt. Het is daarom erg belangrijk dat u daarom precies vertelt hoe de aanval eruit zag en hoelang deze aanhield. Heel fijn voor ons is het als u een lijstje bijhoudt, waarop de tijden van de aanval staan en hoelang deze aanvallen precies hebben geduurd. Voor de eventuele behandeling is het belangrijk dat er een onderscheid gemaakt kan worden in primaire en secundaire epilepsie.

Epilepsie is niet echt te genezen, maar met medicijnen kunnen de aanvallen flink geremd worden. Als de tijd tussen 2 aanvallen kort is zal medicatie ingezet worden. Het kan meerdere weken duren voordat uw hond goed is ingesteld en misschien zal de dosis bijgesteld moeten worden of zal er een ander medicijn bijgegeven moeten worden. Als uw hond medicatie krijgt moet u deze altijd in huis hebben. Plots stoppen met medicatie kan een aanval uitlokken.

Een hond met epilepsie is gevoeliger voor bepaalde narcosemiddelen! Meld daarom altijd dat uw hond epilepsie heeft als een operatie plaats moet vinden (bij een andere dierenarts praktijk).

Mijn hond krijgt een aanval, wat moet ik doen?

• Een epilepsie aanval kan er heel eng uitzien, maar blijf vooral RUSTIG!

• Doe zo weinig mogelijk tijdens een aanval! Een aanval die begonnen is kunt u toch niet meer stoppen. Het enige wat u kan doen is ervoor zorgen dat de hond zich niet kan bezeren en het licht uitdoen zodat de hersenen van de hond zo weinig mogelijk geprikkeld worden. Harde geluiden en de hond proberen in bedwang te houden maken de situatie alleen maar erger!

• Probeer niet de tong uit de mond te houden, want de hond kan onbewust bijten!

• Als het mogelijk is kunt u stesolid toedienen via de anus (als de dierenarts u dit medicijn heeft meegegeven).

• Als de hond in een situatie verkeert waar hij zich niet meer kan bezeren en de aanval duurt te lang, dan kunt u het beste direct contact opnemen.